Title : The Butterfly Effect
Part : one shot
Genre : Yaoi / shonen ai / boy's love จะว่าอะไรก็ว่ากันไป
Paring : TH? / KT?
Author : Aijou~ 20070702
Rate : PG
***warning***
- เป็นแค่ fiction ที่ไม่อิงจากเรื่องจริงใดๆ ทั้งสิ้น อาจมีความขัดแย้งระหว่างความเป็นจริงซึ่งจะทำให้ขัดหูขัดตาใครบ้างก็ไม่ทราบได้ โปรดตัดสินใจให้ดีก่อนอ่าน
- อ่านแล้วไม่พอใจ ไม่รับผิดชอบ ไม่ยินดีคืนเงิน = ="
- ไม่อนุญาติให้ นำ fiction เรื่องนี้ไป คัดลอก ดัดแปลง และ/หรือ เผยแพร่สู่สาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาติ เป็นลายลักษณ์อักษร (หรือถ้าขอ ก็ไม่ให้แหละพูดตรงๆ -- ดูแต่ตานะจ๊ะ ขอร้อง)
- - - - - - - - - - - - -
Dedicated for my only one Kami-sama... I still believe in you...
เคยไหม สักครั้งที่เดินไปตามถนน ผ่านร้านรวงและผู้คนนับร้อย...
แล้วคุณก็ได้พบเข้ากับสายตาที่มองมาของใครคนหนึ่ง...
...เพียงชั่ววินาที...
จากนั้นก็เมินผ่านไป...
บางที.... นั่นอาจเป็นเพียง 1 ใน พันล้านวินาทีในช่วงชีวิตของใครคนหนึ่ง
แต่คิดบ้างมั้ย?
เพียงเศษเสี้ยวเล็กๆ นั้น อาจก่อให้เกิดเหตุการณ์ที่เปลี่ยนชีวิตคุณไปทั้งชีวิตก็ได้...
~The Butterfly Effect~
บางสิ่งที่เรียกว่า... 'โชคชะตา'
ตากลมโตมองตามมือเรียวขาวสะอาดที่จัดปกเสื้อเชิ๊ตแขนสั้นสีขาวให้เข้าที่เข้าทาง ประกายแสงอย่างหนึ่งส่องสะท้อนเข้ามาให้ดวง
ตากระพริบปริบๆ
มือเล็กๆ ไขว่คว้าตามประกายแสงนั้น รวบเอามือขาวนุ่มที่กำลังจะหยิบโบว์หูกระต่ายสีแดงจากบนโต๊ะ
แหวนวงหนึ่งถูกสวมอยู่บนนิ้วนางเรียวยาวของมือข้างนั้น เพชรเม็ดเล็กๆ ที่เรียงราย ส่องประกายราวกับจะล้อเลียน
"นี่อะไรฮะ โอกะซามะ" เด็กชายเทตสึยะ วัย 5 ขวบเอ่ยถามมารดา
มือเล็กๆ พลิกมือขาวเรียวไปมา มองแหวนที่สวมอยู่อย่างสนใจ
"นี่เหรอจ๊ะ"
คุณแม่ดึงมือออกมาอย่างนุ่มนวล สายตาอ่อนโยนมองแหวนอย่างรักใคร่
"แหวนหมั้นน่ะจ้ะ"
"แหวนหมั้น?"
"ของที่เทตจังเอาไว้ให้เด็กผู้หญิงที่ชอบ เพื่อเป็นสัญญาว่าจะแต่งงานกันไงจ๊ะ" รอยยิ้มอ่อนโยนประดับบนใบหน้าเรียวสวย
มือผูกหูกระต่ายเข้ากับคอเสื้อรวดเร็ว "ถ้าเจอคนที่ชอบแล้วก็คงจะดี... อย่าลืมมาบอกแม่ด้วยนะจ๊ะ"
"ครับ" เด็กชายรับคำหนักแน่น แม้จะยังไม่เข้าใจดี
คุณแม่เหยียดตัวลุกขึ้น ส่งมือมาให้เด็กน้อย ร้องเรียก
"ไปกันเถอะจ้ะ ไม่แน่น๊า~ วันนี้เทตจังอาจจะเจอเนื้อคู่ก็ได้นะ"
เด็กชายวางมือบนมือเรียวนั้น เดินตามผู้เป็นแม่ไปยังหน้าบ้าน หากในใจยังครุ่นคิด
'เนื้อคู่'
'สัญญา'
'แต่งงาน'
คุณยายที่นั่งดูทีวีอยู่ที่โคะตัทสึ ร้องทักเมื่อเห็นทั้งคู่เดินผ่าน
"จะไปกันแล้วเหรอจ๊ะ?"
"ค่ะ จะไปกันแล้วค่ะ" เสียงคุณแม่ตอบอย่างร่าเริง
"เทตจังจะไปตามหาเด็กผู้หญิงที่เป็นเนื้อคู่น่ะค่ะ"
"โอ้~ อย่างนั้นเหรอ"
เสียงคุณยายหัวเราะดังลั่น
"เอานี่ไปด้วยสิ ถ้าวันนี้เจอเนื้อคู่ก็อย่าลืมแบ่งให้เธอนะ"
เด็กชายรับกรวยกระดาษสีส้มสดใสมาจากคุณยาย ลูกกวาดหลากสีอัดแน่นอยู่ข้างใน
มือเหี่ยวย่นส่งพับธนบัตรมาให้ปึกหนึ่ง "เอาค่าขนมไปด้วยสิจ๊ะ"
"แหม~ คุณแม่ ไม่ดีนะคะ"
"เอาไปเถอะ เทตจังโตเป็นหนุ่มแล้ว... เอาไปซื้อของที่อยากได้นะเทตจัง"
คุณยายลูบหัวเด็กน้อยที่พยักหน้าหงึกหงัก แก้มใสเป็นสีชมพูด้วยความดีใจ
.... เท่านี้เขาก็มีเงินพอจะซื้อโมเดลกันดั้มกล่องใหญ่กล่องนั้นได้แล้ว (,,^_______^,,)
เด็กชายลืมเรื่องที่ครุ่นคิดอยู่ก่อนหน้านั้นไปเสียสนิท
- - - - - - - - - - - - - -
หลังพิธีการอันเนิ่นนานเหลือเกินในความรู้สึกของเด็กชายเทตสึยะ ในที่สุดเขาก็หลุดพ้นออกมา
กลิ่นอิสระหอมหวานกำซาบเข้ามาทุกครั้งที่เท้าเล็กๆ วิ่งตัดผ่านความเย็นของอากาศยามต้นฤดูหนาว
ปกเสื้อเชิ้ตที่ถูกจัดไว้บิดเบี้ยวเล็กน้อย หูกระต่ายสีแดงที่แสนอึดอัดก็ถูกถอดเก็บไปแล้ว
แก้มที่เคยเป็นสีขาวซีดบัดนี้แดงก่ำ หากดวงตายังสุกใสเป็นประกาย
เด็กชายเทตสึยะชะลอฝีเท้าลง เมื่อเห็นป้ายขนาดใหญ่ที่เห็นจนเจนตา บอกว่าได้เข้ามาใกล้ร้านขายของเล่นเจ้าประจำแล้ว
"เดะโกะอยากได้กุหลาบสีชมพูนี่คะ มันเข้ากับกิโมโนสีเบบี้พิงค์ปักมุกชุดนี้มากกว่า"
เสียงแจ้วๆ ดังอยู่ไม่ไกลเรียกให้เด็กชายเทตสึยะหันเหความสนใจจากป้ายร้านค้าที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว
ตรงข้ามฝั่งถนน เด็กผู้หญิงผมดำยาวใสชุดกิโมโนสีชมพูอ่อนจางฉุดมือคุณแม่ให้หยุดอยู่หน้าร้านขายดอกไม้
มีคนขายที่เป็นชายหนุ่มได้แต่ยืนยิ้มแห้งๆ ทำหน้ากระอักกระอ่วน
"แต่ลูกก็ได้แคนดี้ บอกซ์ ผ้าไหมสีชมพูอันนี้แล้วนะคะ เดะโกะบอกแม่ว่าถ้าให้ใส่กิโมโน ลูกจะไม่ร้องขออย่างอื่นไม่ใช่เหรอคะ?"
คุณแม่ของเธอแส่ายหน้าปฏิเสธ
"ไม่เอานะคะ ถ้าเดะโกะงอแงแบบนี้คุณแม่จะไม่รอแล้วนะคะ"
เด็กผู้หญิงคนนั้นขบริมฝีปากที่เป็นสีชมพูจัดอย่างดื้อดึง
เธอเบือนหน้ามาทางนี้ทำให้เด็กชายตาโตที่มองอยู่เห็นแก้มใสที่แดงก่ำ กับดวงตาที่สั่นระริกคลอไปด้วยหยาดน้ำ...
...เพียงแค่วินาทีที่สบตากันนั้น เด็กชายเทตสึยะก็ลืมทุกสิ่งทุกอย่าง
ขอเพียงแค่ได้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอเท่านั้น....
ร่างของเด็กสาวผมดำถูกจูงออกไปจากหน้าร้านดอกไม้
เด็กชายเทตสึยะกำมือข้างที่ถือเงินค่าขนมไว้แน่น เท้าพาตัวเองเดินไปยังฝั่งตรงข้าม
"พี่ชายครับ ผมอยากซื้อดอกกุหลาบ..."
- - - - - - - - - - - - -
เด็กชายเทตสึยะเดินเร็วๆ จนมาพบเด็กหญิงผมดำที่นั่งไกวชิงช้าอยู่สวนสาธารณะ
เธอเปิดกล่องผ้าสีชมพูออก เทลูกกวาดหลากสีลงบนตักแล้วจ้องมันอย่างเพลิดเพลิน
"นี่เธอ!!..."
เสียงเรียกทำให้เด็กหญิงหันกลับมามอง สีหน้าเธอยังบูดบึ้งและแดงระเรื่อ
มือกลมป้อมเก็บลูกกวาดลงกล่องและกระโดดลงมาจากชิงช้าที่แกว่งไกว
"เธอเป็นใคร? " คำถามห้วน สั้น ตวัดเสียงอย่างขุ่นเคือง
ดอกกุหลาบสีชมพูช่อหนึ่งถูกยื่นออกมาตรงหน้า
จากสีหน้าบึ้งตึงก็กลายเป็นตาโตลุกวาว มือสั้นๆ คว้ามันไปกอดอย่างดีใจ
"นี่ให้เดะโกะใช่มั้ย? ให้แล้วห้ามเอาคืนนะ"
"ไม่เอาคืนหรอก นี่เป็นของหมั้น ชั้นให้เธอนะ"
"ของหมั้น ของเดะโกะใช่มั้ย?" ยังย้ำถามเพื่อความมั่นใจ "ให้ฟรีๆ ใช่มั้ย?"
"เธอชื่อเดะโกะเหรอ ชั้นชื่อ โองาวะ เทตสึยะ"
เด็กชายแนะนำตัวพร้อมรอยยิ้มกว้าง
"เราหมั้นกันแล้วนะ สัญญาแล้วนะ"
"ได้สิ เราหมั้นกันแล้ว เดะโกะจะหมั้นกับโองาวะ เทตสึยะ"
เด็กสาวยื่นกล่องสีชมพูให้เด็กชาย ส่งยิ้มกว้างๆ ตอบกลับมา
แค่นี้หัวใจของเด็กชายเทตสึยะก็พองโตจนลอยไปถึงดาวศุกร์ได้แล้ว
"แลกกันนะ เราขี้เกียจถือ ดอกกุหลาบมันหนัก"
เด็กชายเทตสึยะพยักหน้า รับกล่องสีชมพูมาถือไว้อย่างดีใจ
เด็กสาวกระพริบตาปริบๆ จะดีใจอะไรนักหนา ก็แค่ลูกอมไม่กี่เม็ด
"ไม่มีอะไรแล้วใช่มั้ย.... เราไปนะ"
เด็กชายเทตสึยะยื้อปลายแขนของกิโมโนที่สะบัดไปตามแรงหมุนตัวราวกับปีกผีเสื้อ
"เดี๋ยวสิ เธอชื่ออะไร?"
"เดะโกะ..." เด็กหญิงปัดมือเขาออกอย่างรำคาญ
"ทาคาราอิ (ฮิ)เดะโกะ จำไว้ให้ดีนะ...เราหมั้นกันแล้ว เพราะงั้นนายต้องเป็นของเราคนเดียวนะ..."
...นายต้องเป็นของชั้นคนเดียว...
- - - - - - - - - - - - -
เฮือก!!
ตากลมโตเบิกกว้างอย่างตกใจ ร่างบางสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากความฝัน ลมหายใจหอบหนัก กายสั่นเทาจนคนที่นอนเคียงข้างรู้สึกได้
เคนปรือตาขึ้นมองคนที่ผุดลุกขึ้นมากลางดึกอย่างง่วงงุน เบียดกายเข้าไปกอดไว้หลวมๆ
"เทะจัง?"
เทตสึมองคนที่เข้ามาเบียดจนแทบจะเกยกับตักอย่างโล่งใจ เอ่ยเสียงแผ่ว
"ฝัน... ฝันร้ายน่ะ"
"ไม่เป็นไรนะ ชั้นอยู่นี่แล้ว"
เสียงบ่นงึมงำก่อนที่ตาของเจ้าตัวจะปิดลงราวกับจะปัดเป่าความหวาดกลัว(??) ทั้งหมดออกไป
เทตสึนอนลงอีกครั้ง ซุกลงเข้ากับอ้อมกอดของคนที่นอนอยู่เคียงข้างรับไออุ่นเอาไว้ให้แน่ใจ
ถ้ามีคนคนนี้อยู่ เขาต้องไม่เป็นไรแน่ๆ ...
ร่างบางในอ้อมกอดอุ่นจมสู่ห้วงนิทราอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มเบาบางแต้มที่มุมปาก...
ถึงแม้จะต้องเป็น [ทาส] ของ(ฮิ)เดะโกะชั่วชีวิต แต่ก็มีเคนจังที่จะมา (เป็นเบ๊คอยรับใช้เขา) อยู่เคียงข้าง..
แค่นี้ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะ(เหนื่อยใจ)อยู่อย่างเดียวดายอีกแล้ว~
Fin.
- - - - - - - - - - - - -
Author's note : เมื่อคืนพอคุยกับ cheri เสร็จ พล็อตก็พุ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เลยต้องรีบแต่งก่อนจะลืม = =" นอนตั้งเที่ยงคืนแน่ะ..... แต่ว่า พอแต่งออกมาไม่ได้เหมือนกับสิ่งที่คิดในหัว (คือจริงๆ มันต้องจิกกว่านี้ 55) เวลาน้อยไปหน่อยนะ T^T
ไม่ได้แต่งฟิคนาน (มากกกกกกกกกกกกกก~) ลืมวิธีการไปหมดแล้วอ่ะ อ่านแล้วขัดๆ ก็ลืมๆ มันไปนะ
ขอบใจเกะที่หาข้อมูลให้นะ แต่อย่างที่เห็น *ยักไหล่* มันไม่ได้ถูกเอามาใช้มากเท่าไหร่น่ะ ขอโทษน๊า
ส่วนฟิคคินคิเธอก็เอาอันนี้ไปเปลี่ยนชื่อเองน๊า (เกะ : ยัยทุเรศ!!) ก็แหม~ จะให้ชั้นบรรยายบุคลิกโค่กะซึยังไงล่ะ? เด็กชายตาตี่ กะเด็กสาวหน้าบานเร๊อะ! (จะโดนตบมั้ยกรู = =")
นั่นแหละ นั่นแหละ ชั้นติดฟิคเธอประมาณล้านเรื่องได้แล้วมั้ง จำได้นะ แต่ไอเดียหดหาย T^T (ที่จริงมันไม่มีตั้งแต่แรกตะหาก) ชั้นชอบอ่านฟิคเธอมากกว่านะ เธอก็แต่งเสะ!!
ไปอ่าน Destiny มาแล้วอยากร้องไห้ T^T ฮื๊อออ~ เอาอดีตฝันวันวาน(??) แบบนั้นกลับมาน๊า!!! เมื่อก่อนเราใช้อะไรแต่งวะ? อยากรู้จริงๆ เลย
